مامان لاری

دیشب که داشتم در تب می‌سوختم، ناگاه خودم را جای مادربزرگم یافتم در بستر بیماری در واپسین روزهای حیات. یک سال و نیم می‌شد که ندیده بودم‌ش. دیگر چیزی ازش نمانده بود به جز چند تکه پوست و استخوان. توانِ هیچ نداشت. نه تکان می‌خورد،‌ نه ناله می‌کرد، و نه دیگر حتا چشمان‌ بازش را می‌بست. به گمان‌م از آخرین باری که پرستار سرش را برگردانده بود تا ملاقات کننده‌ها را ببیند دیگر حرکتی نکرده بود. روبه‌رویش که ایستادم، مادرم در گوشش جار کشید که این که می‌بینی همان نوه‌ت است که از بیرون ایران آمده. نمی‌شد بفهمی که بودنت را احساس کرده یا نه. داشت به خودش فشار می‌آورد تا کاری کند. این را از صدایی که سعی می‌کرد درآورد می‌شد حدس زد. سرم را روی گونه‌ی داغش گذاشته بودم و بی‌اختیار اشک می‌ریختم. چشمان‌ش پر آب شد؛ نه آن‌قدر که جاری شود. این همه‌ی تلاش‌ش بود … همه‌ی آن‌چه که از دست‌ش بر‌می‌آمد … روز دیگر که برای خداحافظی رفتم دیگر چشمان‌ش باز نبود. کارش با بیرون تمام شده بود، خودش را آماده می‌کرد. به هفته نکشید که از زحمت خودش و دیگران دست برداشت.