تنوع فرهنگی

سه تا از دوستان غیر ایرانی‌م تا دو هفته‌ی دیگر کلن از شهر ما می‌روند. این سه تا اولین دوستان‌ کانادایی‌م بودند و در چهار سال گذشته کم و بیش به خانه‌ی هم‌دیگر رفت و آمد داشتیم. این‌قدر دوست بودیم تا جزو اولین کسانی باشم که در بیش‌تر میهمانی‌ها دعوت‌م کنند. منهای سال پیش که هرکدام‌ درگیری خودش را داشت و کم‌تر وقت شد درست و حسابی با هم باشیم. یکی کارش جوری بود که نمی‌شد وقت بگذارد، یکی درس همه‌ی وقت‌ش را گرفته بود، یکی باردار شد و آخری هم لابد برنامه‌ش به بقیه که بدجور گرفتار بودند نمی‌خورد. خلاصه امشب جلسه وداع دوستانی بود که هر کدام‌شان مال یک جای دنیا بودند. به خاطر همین، دوستان متفاوتی امشب دعوت بودند. من چندتاشان که از دید من با آدم‌هایی که هر روز می‌بینم متفاوت بودند را برای‌تان توصیف می‌کنم و به خودم یادآوری می‌کنم که گیرکردن در یک گروه فرهنگی خاص (منظورم جامعه‌ی ایرانی‌ست) آدم را از دیدن تنوع فرهنگی در دو سه قدمی خودش، محروم می‌کند! انتخاب اسم‌ها به سلیقه‌ی خودم است و هرآن‌چه که در همین چند ساعت دریافت کرده‌ام را می‌نویسم. درست و غلط‌ش را نمی‌دانم:

1- آقای توماس – سن حدود سی و چند سال،‌ اکراینی‌الاصل، انگلیسی را روان اما با ته‌لهجه حرف می‌زند. نقاش. اول هیچ‌کس را تحویل نگرفت. به عقیده‌ی من هنرمندان کم‌تر اجتماعی‌اند و نمی‌شود در آنِ  واحد گفت «تحویل نگرفت». مدتی نگذشته بود که دوست داشت با همه حرف بزند و خوش‌ و بش کند. یک تی‌شرت سفید که روش چهار تا مربع بود و توی هرکدام بخشی از یک گیتار کشیده بود به تن داشت. کاراکتری جذاب. موهای لخت بلند و روشن. صدای پر و پیمون تو مایه‌ی پرویز پرستویی. استاد بازی با کلمه. اول‌ش آدم‌ها را کم نگاه می‌کرد ولی یواش یواش روش باز شد. حرف‌هاش و حرکات‌ش برای خانم‌های دبیرستانی، دل‌نواز. دو سه تا هنرکده و دانش‌گاه نقاشی درس می‌داد. عاشق «ودکا» و «زن». خودخواه. اسم هر رستوران‌ای در جمع برده می‌شد، کلی خاطره داشت تعریف کند. اگر خالی بسته باشد هم در کار خالی‌بندی حرفه‌ای بود.

2- خانم کِیتی – سی ساله، و پرحرف. صاحب دو تا بچه. از همان دم در هنوز وارد نشده بود با نگاه‌ش و زبان‌ش و هرچی دم‌ دست داشت با آدم‌ها ارتباط برقرار می‌کرد. طراح و گرافیست که در دو سه سال گذشته به خاطر بچه‌هاش تفریبن هیچ کاری در رابطه با کارش نکرده بود. تازگی‌ها در روزهای شنبه (که این‌جا تعطیل است) در یک کالج یک واحد تخصصی درس می‌دهد. هرچیزی در جمع بحث می‌شد با بقیه همراهی می‌کرد،‌ ولو این‌که همه بفهمند در این زمینه اطلاعاتی ندارد. دو تا ماشین دارند در خانه که مدام اسم‌شان را فراموش می‌کرد. عاشق شراب. تا بیست سالگی در یک روستای سرد و دورافتاده زندگی می‌کرده. به خاطر شغل پدرش در ارتش، هزارجای دنیا رفته است. همه‌ی دندان‌های‌ش را ارتودنسی کرده بود. فکر کنم اگر ایران بود، در آژانس هواپیمایی کار می‌کرد.

3-  جاناتان (باب صداش می‌کنند) آدم سی و خورده‌ای ساله که همراه خانم بیست و شش ساله‌ش، اِیمی، وارد می‌شوند. هر دو مؤدب و ساکت. نمی‌دانم شغل جاناتان چیست ولی اِیمی در یک فروش‌گاه موادغذایی کار می‌کند. وقتی وارد می‌شوند به همه سالم می‌کنند و خودشان را معرفی می‌کنند. حتی اگر کسی مثل آقای توماس هم بیآید که با کسی از اول حرفی نمی‌زند، برمی‌خیزند و با سلام خودشان را معرفی می‌کنند. فامیل هر دوتا شان یکی‌ست. این‌جا که رسم نیست کسی با خانواده وصلت کند. به من چه اصلن. صورت هر دوتا پر از کک و مک. در شهر سه چهار تا دوست بیش‌تر ندارند. خودشان این‌جور می‌خواهند. نگاه‌شان مظلومانه و معصومانه‌ است. یک ساعت مانده به نیمه‌شب خداحافظی می‌کنند تا بروند یک برنامه‌ی جشن تولد. عاشق «شرابِ قرمز». همین. زود رفتند. فرصت نشد بیش‌تر تو نخ‌شان بروم.

و کلی غذای سبک (اسنک) که روی میز است و این کانادایی‌ها که از هفت به بعد چیز زیادی نمی‌خورند حرص آدم را در می‌آورند. مگر من چند بار می‌توانم تنهایی بشقاب‌م را پر کنم. زشته!