خودتان را گول نزنید

حالا وقت‌هایی می‌شود که وبلاگ‌م تنها جایی‌ست که به‌م آرامش می‌دهد و بخش‌ای از فضای فراموش شده‌ی روزانه‌م را به من بازمی‌گرداند. یک ماه ونیم‌ای می‌شود که ننوشته‌ام؛ درست‌ش این است که این‌جا ننوشته‌ام. جاهای دیگر فراوان نوشته‌ام. زمانی فکر می‌کردم که این‌ نوشته‌ها را می‌شود با همه به اشتراک گذاشت اما پای عمل که رسید نشدنی بود. یعنی نوشته‌های خصوصی‌م دارد بیش‌تر از آن‌هایی می‌شود که انتشارشان در وبلاگ بلامانع است.

امروز خودم را در خانه محبوس کردم که بتوانم خیر سرم این چند کار معوقه‌ی ماه گذشته را به سرانجام برسانم. البته روش درمان کاملن رضایت‌بخش است. انگار روحیه‌ی آدمِ شبِ‌امتحانی را نمی‌شود عوض کرد. باید حتمن زور بالای سر آدم باشد تا کارها خوب پیش برود. فکر کنم همه‌چیز خوب باشد. دارم از تمام کارهای داوطلبانه‌ای که به شدت درگیرش بوده‌ام انصراف می‌دهم. گنده‌ترین‌ش همین «رادیو شمال 53» است. از «کلابِ عکاسی» و احتمالن «دی‌جی»گری هم بیرون خواهم آمد. کلن کارهای بزرگی نیستند. اما نیاز است که برای برنامه‌ریزی‌یِ این سالِ به اصطلاح آخر فعلن در کار نباشند.

فعلن همین‌قدر باشد تا به جمع‌بندی ذهنی که رسیدم خبرتان ‌کنم.

پی‌نوشت: بعد از دو سال که از کلاس «اسکیت روی یخ» جا می‌ماندم امسال توفیق شد که ثبت‌نام کنم بلکه بشود با دو تا تیغه‌ی نازک روی یخ لیز خورد.