زندگی زیباست؟

(با اندکی تغییر)

خیلی دلم میخواست میگفتم که آری آری زندگی زیباست. آن ته دلم همین را پیدا میکنم. همه جا همین واقعیت را مردم شعار می دهند. اما کمی ابرازش با اعتقاد کامل سخت است. نمونه نقض حرفهایم در اثبات زیبایی زندگی کم نیست. خوب که می نگری و وجه تشابه همه کسانی که این اعتقاد را در عمل به اثبات رسانده اند می یابی، یک چیز می یابی. نمی دانم کدام خصیصه انسانیست، اما می خواهم “بزرگی” را برایش انتخاب کنم. آنچه باعث شده که همه چیز زیبا باشد. هر کس از نگاه خود و ایستاده بر پذیرفته هایش، گویی می تواند همه چیز را از فیلتر وجودش عبور دهد و رنگ آمیزیش کند، البته اگر او خود بزرگ باشد. بزرگی یاد گرفتنی است. چیزی که به تو می آموزد که زاویه نگاهت را به منشور دوار زندگی به گونه ای انتخاب کنی که شکست هر نوری را به اجزایش ببینی و خوشرنگ ترین پرتو را که همان زیبایی ست انتخاب کنی و لذت ببری. همان پرتویی که باید از میان انبوه دیگر پرتوهای ناخوشایند تفکیک کنی تا به حقیقت زیبایش پی ببری. اگر زیبایی درون مایه شود آنگاه ست که تو جلوه گاه زیبایی می شوی و مالامال از روشنی.