لبیک اللهم لبیک

فریاد می زنم تو را و تو می شنوی صدایم را آیا؟
آغوشت پذیرای من است یا مرا رها کرده ای در وادی خود بودنم و روی پاهای از آن تو ایستادنم؟
آنچه می نگارم را مراقبم و روزی هزاران بار در ذهنم جاریست؛ تو هم آیا چون منی که آفریده ات را نگاهبان باشی؟
اندیشه ام را میفشرم و می افکنمش به سویت که بیابمت. پس چرا نمیخواهیم؟
مگر تو نگفتی که از آبراه آن رنگین به من نزدیکتری؟ پس کجایی در این قایمباشک خیال؟ زهی خیال.
قایمباشک.
آخرمی یابمت و ناچاری از پذیرفتنم.
چشمهایم را بسته ام. تو رفته ای و مرا از دور می نگری. اما چه دور که همین جایی و نیستی.
من خود خواسته ام که نباشی.
چرا که زیاد دور نمیشوی از من. مرا میپایی و آماده فرصت.
عطر نفسهایت پر از احساسم میکند و امیدوار که همین جایی.
همین نزدیکی. اما نیستی.
می یابم. این را و او را.
این یکی و آن یکی را.
تو کجا پنهان شده ای که ناتوانم در یافتنت؟ هر چه دارم را در طلبت بسیج کرده ام تا تو را نیز در زیر چتر خود آورم.
دیگر بازی تمام شده. همه کس و چیز را یافتم جز تو. آنها همه رفتند و تو هنوز.
تو پیروز میدانی.
فریادم را بشنو که تسلیمم . باید بیایی که بتوانم ادامه دهم. سودای بازی دیگر دارم.
در این مقابله پیروزگشتی اما خوشحالم از این.
چشمهایم را بستم که نبینمت. اشتیاقم را دو چندان کرد.
اما تو مرا مینگری و اشتیاقم را نتوانی آموخت. چه که چون تویی دیگر نیست که شکستت دهد تا بر اشتیاقت افزون کند. پس خوشا به حالم.
بیا که سخت میخواهمت و سخت مشتاقم به دیدارت.
و بی تو نتوانم شدن که من به خود نامدم اینجا.
تو بودی و تو کردی و تو سوختی و تو ساختی.
لبیک اللهم لبیک
خواستم و رسیدم.
میخواهم و میرسم.
این خط و این نشان.