انسان – حرکت – انسان

انسان پیوسته در این خیال است که به پیش رود. کمتر کسی را خواهید یافت که میل به سکون و یا بازگشت داشته باشد. این پیشروی دارای وجوه مشخصی است که هر فرد در ذهن خود پرورده و بسته به تلاشش در این راه به آن معیارها و اهداف بعدیش قوام می بخشد.
اما شاید کمتر به آنچه در طول مسیر با آن مواجه است در ابتدای راه اندیشیده باشد. آیا تا کنون به این موضوع اندیشیده است که ممکن است منظور از برخورد، چیزی به جز اندرکنش میان دو هم نوع به نام انسان هدفمند با جهت های مختلف نباشد؟ آیا حرکت رو به جلو درمیدان نبردیست که پیشروی سپاه را برآیند پیشروی و پسروی می سازد و یا میدان رزمی که شوالیه اش با نابودی دیگری طعم موفقیت را میچشد؟ و آیا اصولا نیازی به تصوراتی از این دست می باشد؟ آیا زندگی میدان زرم است یا عرصه ای برای به اشتراک گذاردن توانایی ها؟ و هزاران آیای دیگر…
پاسخ پرسشهای بالا هرچه باشد، تقابل انسان و انسان اولین و اصلی ترین مولفه اش است. به دیگر کلام، بدون توجه به سمت و سوی حرکت و شتاب فردیمان در راه رسیدن به آنچه ترسیم می کنیم و یا در راه ترسیمش دوانیم، برخورد با همنوعی دیگر اما ناهمگون با او حقیقتی غیر قابل انکار است؛ که انکارش به منزله انصراف از حرکت است. شاید استخراج شتابزده چنین حکمی مشکوک به نظر برسد، اما از جنسیست که قبولش بدون برهان چندان هم دور از ذهن نیست.
به هرحال، بنا برهمین اصل مسلم است که چنین وبگاهی شکل گرفته و قبول چنین واقعیتی است که نیاز به نوشتن، سخن گفتن، به اشتراک گذاشتن، پرسیدن و تعامل با “تو” را در ذهنم جاری ساخته است. اگر چه اینجا حروف در قالب کلمات است که با تو سخن میگوید، و آن هم از نوع فارسیش، اما بی تردید پژواکش در این چارچوب محدود نمی گنجد و تو باید بپذیری که بی تو حرکت مرده است. پس بیا تا تکانی بخوریم … سلام بر تو